ناكل

در آیین دادرسی قدیم، به خوانده‌ای گفته می‌شد که پس از انکار ادعای خواهان، از سوگند خوردن خودداری کرده و سوگند را به خواهان نیز رد نمی‌کند. این عمل (نکول) می‌توانست به عنوان قرینه‌ای علیه او به کار رود.