قانون مدنی
ماده هزار و بیستم
موارد ذیل از جمله مواردی محسوب است که عادتاً شخص غایب زنده فرض نمی‌شود: ۱- وقتی که ده سال تمام از تاریخ آخرین خبری که از حیات غایب رسیده است گذشته و در انقضای مدت مزبور سن غایب از هفتاد و پنج سال گذشته باشد. ۲- وقتی که یک نفر به عنوانی از عناوین، جزء قشون مسلح بوده و در زمان جنگ مفقود و سه سال تمام از تاریخ انعقاد صلح بگذرد بدون این که خبری از او برسد. ۳- وقتی که یک نفر حین سفر بحری در کشتی بوده که آن کشتی در آن مسافرت تلف شده است سه سال تمام از تاریخ تلف شدن کشتی گذشته باشد بدون این که از آن مسافر خبری برسد.
توضیح خلاصه
این ماده شرایطی را مثال می‌زند که پس از آن، فرد غایب مرده فرض می‌شود؛ مانند گذشت ۱۰ سال از آخرین خبر و رسیدن سن غایب به ۷۵ سال، یا مفقود شدن در جنگ یا در کشتی غرق شده پس از گذشت چند سال.