اقرار به نسب در صورتی صحیح است که اولاً تحقق نسب بر حسب عادت و قانون ممکن باشد، ثانیاً کسی که به نسب او اقرار شده تصدیق کند مگر در مورد صغیری که اقرار بر فرزندی او شده به شرط آن که منازعی در بین نباشد.
توضیح خلاصه
اقرار به خویشاوندی (مانند فرزندی) در صورتی صحیح است که هم از نظر قانونی و عرفی ممکن باشد و هم طرف مقابل آن را تأیید کند (مگر اینکه اقرار به فرزندی یک کودکصغیر باشد).