قانون مدنی
ماده یکصد و چهل و یکم
مراد از احیای زمین آن است که اراضی موات و مباحه را به وسیله‌ی عملیاتی که در عرف، آباد کردن محسوب است از قبیل زراعت، درختکاری، بنا ساختن و غیره قابل استفاده نمایند.
توضیح خلاصه
«احیای اراضی موات» یعنی زمین‌های بایر و بدون استفاده را با اقداماتی مانند کشاورزی، درختکاری یا ساختمان‌سازی، قابل استفاده و آباد کردن.