قانون مدنیماده یکصد و نود و دومدر مواردی که برای طرفین یا یکی از آنها تلفظ ممکن نباشد، اشاره که مبین قصد و رضا باشد کافی است.توضیح خلاصهبرای افرادی که قادر به تکلم نیستند (مانند افراد ناشنوا و لال)، اشاره‌ای که به وضوح نشان‌دهنده قصد و رضایت آنها باشد، برای انعقاد قرارداد کافی است.ماده قبلی · ماده یکصد و نود و یکمماده بعدی · ماده یکصد و نود و سوم