متعارف بودن امری در عرف و عادت به طوری که عقد بدون تصریح هم، منصرف به آن باشد به منزله‌ی ذکر در عقد است.
توضیح خلاصه
اگر انجام کاری در یک نوع خاص از قرارداد، در عرف آنقدر معمول باشد که همه آن را جزئی از قرارداد بدانند، آن کار جزو تعهدات طرفین محسوب می‌شود، حتی اگر در متن قرارداد به صراحتذکر نشده باشد.