آیین دادرسی مدنی
ماده ۶۲
بهای خواسته به ترتیب زیر تعیین می شود: ۱- اگر خواسته پول رایج ایران باشد، بهای آن عبارت است از مبلغ مورد مطالبه، و اگر پول خارجی باشد، ارزیابی آن به نرخ رسمی بانک مرکزی‌جمهوری اسلامی ایران در تاریخ تقدیم دادخواست بهای خواسته محسوب می شود. ۲- در دعوای چندخواهان که هریک قسمتی از کل را مطالبه می‌نماید بهای خواسته مساوی است با حاصل جمع تمام قسمتهایی که مطالبه‌می‌شود. ۳- در دعاوی راجع به منافع و حقوقی که باید در مواعد معین استیفا و یا پرداخت شود، بهای خواسته عبارت است از‌حاصل جمع تمام اقساط و‌منافعی که خواهان خود را ذی‌حق در مطالبه آن می‌داند. درصورتی که حق‌نامبرده محدود به زمان معین نبوده و یا مادام‌العمر باشد بهای خواسته مساوی است با حاصل جمع منافع ده سال یا آنچه را که ظرف‌ده سال باید استیفا کند. ۴- در دعاوی راجع به اموال، بهای خواسته مبلغی است که خواهان در‌دادخواست معین کرده و خوانده تا اولین جلسه دادرسی به‌آن ایراد و یا‌اعتراض نکرده مگر اینکه قانون ترتیب دیگری معین کرده باشد.
توضیح خلاصه
این ماده نحوه محاسبه 'بهای خواسته' را در شرایط مختلف توضیح می‌دهد. برای پول، همان مبلغ درخواستی است. برای اموال، مبلغی است که شما اعلام می‌کنید (مگر اینکه طرف مقابل اعتراض کند). برای حقوق و منافع آینده (مثل اجاره‌بها)، مجموع اقساطی است که طلب دارید. این قوانین به شما کمک می‌کند تا ارزش دعوای خود را به درستی در دادخواست اعلام کنید.