این ماده یک نوع ضمانت به نام «ضمانت ساده یا غیرتضامنی» را تعریف می‌کند. در این نوع ضمانت، ضامن می‌تواند از طلبکار بخواهد که ابتدا برای وصول طلب خود به بدهکار اصلی مراجعه کند و اگر از او چیزی به دست نیاورد، آنگاه به ضامن مراجعه نماید. این ترتیب باید به طور صریح در قراردادضمانت قید شود.