هرگاه کسی اقرار به جنایت موجب دیه کند سپس شخص دیگری اقرار کند که مرتکب همان جنایت شده است و علم تفصیلی به کذب یکی از دو اقرار نباشد مدعی مخیر است فقط از یکی از آن دو مطالبه دیه کند.
توضیح خلاصه
این ماده به وضعیت «اقرار دو نفر به یک جرم» می‌پردازد. در این حالت، شاکی می‌تواند دیه را فقط از یکی از آن دو نفر مطالبه کند.