در مواردی که دعوای کیفری با ادله شرعی از قبیل اقرار و شهادت که موضوعیت دارد، اثبات می‌شود، قاضی به استناد آنها رای صادر می کند مگر اینکه علم به خلاف آن داشته باشد.
توضیح خلاصه
این ماده بر اعتبار ادله شرعی (اقرار و شهادت) تأکید می‌کند و می‌گوید قاضی باید بر اساس این ادله حکم صادر کند، مگر اینکه به طور قطعی بداند که این ادله برخلاف واقعیت هستند.