در مواردی که دعوای کیفری با ادله شرعی از قبیل اقرار و شهادت که موضوعیت دارد، اثبات شود، قاضی به استناد آنها رأی صادر می‌کند مگر اینکه علم به خلاف آن داشته باشد.
توضیح خلاصه
این ماده بر اعتبار ادله شرعی (اقرار و شهادت) تأکید می‌کند و می‌گوید قاضی باید بر اساس این ادله حکم صادر کند، مگر اینکه به طور قطعی بداند که این ادله برخلاف واقعیت هستند.