هر گاه ادله‌ای که موضوعیت دارد فاقد شرایط شرعی و قانونی لازم باشد، می‌تواند به عنواناماره قضائی مورد استناد قرار گیرد مشروط بر اینکه همراه با قرائن و امارات دیگر، موجب علم قاضی شود.
توضیح خلاصه
این ماده بیان می‌کند که اگر دلیلی (مانند شهادت) شرایط کامل قانونی را نداشته باشد، به خودی خود بی‌ارزش نیست و می‌تواند به عنوان یک «اماره» یا نشانه، در کنار سایرشواهد، به قاضی در رسیدن به علم و یقین کمک کند.